Ημέρα 7η

Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα με τα παιδιά. Να σας πω πάλι ότι φάγαμε corn flakes για πρωινό; Ίσως είναι καλύτερο να αναζητήσω χορηγό εταρία corn flakes! Μόνο σοβαρές προτάσεις παρακαλώ. Έχουμε και τέσσερα παιδιά να μεγαλώσουμε. Μετά τα γνωστά λοιπόν πρωινά, μαζέματα, ετοιμασίες πήγαμε στην θάλασσα. Έτσι για αλλαγή. Σνομπάραμε τους πωλητές και τα βραχιολάκια τους ξανά και απολαύσαμε ένα πολύ καλό μπανάκι. Ο Λεωνίδας έκανε παρέα με ένα άλλο παιδάκι. Όλοι μαζί κάναμε αγώνες κολύμβησης. Ο καθένας στην κατηγορία του φυσικά. Η Ελισσάβετ είχε πάρει πρόσφατα χρυσό μετάλιο κολύμβησης στην κατασκήνωση που είχε πάει και σήμερα κατάλαβα το γιατί. Είναι εντυπωσιακή η πρόοδός της. Φάγαμε γιαουρτάκια μετά το μπάνιο.
Τα τρία μικρότερα ξεπλύθηκαν με μπουγέλα και δεν ξεκολούσαν. Δύσκολο να το ελέγχεις αυτό παράλληλα με μαγειρέματα. Και μέσα σε όλα συνειδητοποίησα ότι η ηλεκτρική κουζίνα είχε διαρροή ρεύματος. Δυσκολευόμουν πολύ να το χειριστώ. Νομίζω ότι είναι οι τελευταίες της μέρες καθώς ο φούρνος της ήδη δεν λειτουργεί.
Για φαγητό, το μενού είχε μακαρόνια, κοχυλάκια. Δεν μου άρεσαν καθόλου αλλά ευτυχώς άρεσαν στα παιδιά. Τα μεγάλα μου ζήτησαν φακοσαλάτα! Μπράβο επιτυχία. Η Ελισσάβετ εκτιμάει ιδιαίτερα την ψιλοκομμένη ντομάτα. Για τους δυο μικρότερους είχε αγγουράκι και για όλους chicken nuggets. Για μένα είχε τις υπόλοιπες φακές που μας τελείωσαν σήμερα. Ούτε το χειμώνα δεν είχα φάει τόσες.
Η Ελισσάβετ χτύπησε λίγο το χέρι της και ήθελε απολύμανση και τσιροτάκι. Δυστυχώς δεν είχα απολυμαντικό και της έβαλα after shave. Την έτσουξε λίγο και απόρησε πως το βάζω κάθε μέρα αυτό το πράγμα. Αυτόματα μετά το φαγητό το έριξαν στο διάβασμα και μπόρεσα να κάνω τα μαζέματα και έως και να χαλαρώσω. Ελισσάβετ, Λεωνίδας και Ιάκωβος μου έπλυναν το αυτοκίνητο με την σκούπα! Με εντυπωσίασαν. Έκαναν και την ζημιά τους βέβαια καθώς ο Ιάκωβος έσπασε ένα τζάμι στο γκαράζ.
Το απόγευμα, με τους 3 μικρότερους, πήγαμε μια μικρή βόλτα στο βουνό περπατώντας. Από την άλλη μεριά αυτή την φορά. Βρήκαμε ξύλα και κάναμε κοντάρια για να περπατάμε καλύτερα. Σκαρφαλώσαμε σε ένα δύσκολο μονοπάτι μέχρι να βρούμε αδιέξοδο.
Ετοιμαστήκαμε για βόλτα στο χωριό. Πρώτα supermarket για λίγα πραγματάκια. Τα απαραίτητα corn flakes του μελλοντικού χορηγού μας (!), γάλα, αυγά και φρούτα. Για να μην μας χαλάσουν πήραμε μια ισοθερμική σακούλα και βάλαμε εκεί τα ευπαθή.
Πήραμε σουβλάκια και νερά και πήγαμε στην παραλία να τα φάμε. Τα φάγαμε βλέποντας τα κύματα και μετά σημαδεύοντάς τα. Πήραμε και παγωτά από το περίπτερο και πήγαμε να τα φάμε στο πάρκο. Χαζεύαμε τα παιδάκια και τα σχολιάζαμε. Ο Ιάκωβος ήταν κουρασμένος. Μου ζήτησε έως και την μαμά του κάποια στιγμή! Ευτυχώς δεν το συνεχίσαμε αυτό.
Πίσω, στο σπίτι ετοιμαστήκαμε και βάλαμε ταινία. «Ο ποντικομικρούλης». Όλοι ήταν λυώμα αλλά κανείς δεν ήθελε να φύγει πρώτος. Τελικά την είδαν όλοι και έπεσαν ξεροί. Ούτε καν παραμύθι δεν χρειάστηκε.
Και νάτος λοιπόν ο μπαμπάς στο ίντερνετ. Χωρίς μπύρα σήμερα. Αναρωτιέμαι γιατί το κάνω αυτό. Γιατί επέλεξα την δύσκολη οδό να είμαι μόνος με τα παιδιά σε ένα σπίτι. Οι εναλλακτικές θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν ένα ξενοδοχείο ή κάποια βοήθεια μαζί μου. Τίποτε από αυτά δεν θα με έδενε τόσο με τα παιδιά όμως πιστεύω. Τους δείχνω την δική μου φιλοσοφία για την ζωή. Έστω για δύο εβδομάδες. Δεν ξέρω αν θέλω να αποδείξω κάτι στα παιδιά, σε τρίτους ή στον εαυτό μου. Και γιατί όλα καθρεπτίζονται σε ένα blog. Το σίγουρο είναι ότι εσείς μου κρατάτε καλή παρεά σε αυτή την διαδρομή και σας ευχαριστώ πολύ για αυτό 🙂
Ήδη σε αυτές τις ημέρες, υπήρξαν στιγμές που ένοιωσα κουρασμένος. Μέρες που δεν έμενε στιγμή για μένα. Κάποια στιγμή που ζήτησα βοήθεια από τα παιδιά μου απάντησαν να .. κάνω κι εγώ κάτι. Ευτυχώς δεν ήταν τυπική τους απάντηση. Στενοχωρήθηκα όμως προς στιγμή. Δεν είναι δυνατόν να μην βλέπουν πόσα κάνω, σκέφθηκα για λίγο. Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι ότι θεωρώ λάθος να στηρίζουμε όλη μας την ζωή στην ικανοποίηση που μπορούμε να πάρουμε από τα παιδιά μας. Ναι, τα παιδιά είναι η ιερότερη και σοβαρότερη αποστολή μας. Ναι, αξίζουν τα πάντα. Απλά, δεν μπορούν να πάρουν τα πάντα έτσι, όμως. Και σε αυτά φορτώνουμε υπερβολικές ευθύνες αν τους αφιερώνουμε ολόκληρη την ζωή μας και από τον εαυτό μας στερούμε την ισορροπία όταν τον κρατάμε μακρυά από τις υπόλοιπες δραστηριότητες της ζωής. Δεν ξέρω αν ακούγομαι κακός μπαμπάς ή γονιός αλλά νομίζω ότι η ψυχική γαλήνη δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στα παιδιά, όσο αστείρευτη πηγή χαράς μπορεί να είναι αυτή.

Σχετικές φωτογραφίες

Advertisements

About aspros

web2, environment, enterpreneur, cooking, enjoying life, greenroofs, gardening, 5x5, cycling
This entry was posted in Διακοπές. Bookmark the permalink.

5 Responses to Ημέρα 7η

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Μια ελβετοαμερικάνα φίλη, η Σούζαν- τι να κάνει άραγε- μου είχε πει στα 25 μου – a very long time ago- ότι ευγνώμων προς τους γονείς της, έψαχνε να βρει κάτι να τους προσφέρει, και δεν τα κατάφερνε – ώσπου κατάλαβε ότι αυτά που παίρνεις από τους γονείς δεν τα δίνεις πίσω, τα δίνεις στα παιδιά σου.

    Νομίζω είχε δίκιο. Οπότε σα γονείς, συμφωνώ μαζί σου,πέρα από την δύσκολη αλλα αληθινή ευτυχία του να τα «έχουμε», καλά είναι να παίρνουμε κι απ’ αλλού 🙂

  2. Ο/Η aspros λέει:

    Συμφωνώ και με σένα και με τη Σούζαν! Δεν είναι εγωισμός να αναζητάμε καλές στιγμές για εμάς. Είναι απαραίτητες. Θα τις δώσουμε πίσω άλλωστε.

  3. Παράθεμα: Ημέρα 7η | Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

  4. Ο/Η TheoCoach λέει:

    Στο αεροπλάνο οι οδηγίες είναι ότι όταν πέσουν οι μάσκες οξυγόνου πρώτα φορέστε τη δική σας και μετά βοηθήστε τα παιδιά σας ή άλλους που δεν μπορούν.

    Τα παιδιά είναι ένα μέρος της ζωής μας (τεράστιο μεν αλλά ένα μέρος της) και όχι όλη η ζωή μας. Και αυτό είναι κάτι που πρώτα χρειάζεται να το κατανοήσουμε εμείς οι ίδιοι κάνοντας πράγματα ΚΑΙ για τον εαυτό μας και κάνοντάς το αυτό δείχνουμε στα παιδιά μας ότι η ευτυχία μας και η ‘ψυχική μας γαλήνη’ δεν εξαρτάται από τους άλλους αλλά από εμάς. Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ΜΑΖΙ με τους άλλους και όχι ΕΞΑΙΤΙΑΣ των άλλων.

    Θοδωρής

    ΥΓ: Ωραία η ανάρτησή σου και το blog σου. Καλή συνέχεια 🙂

    • Ο/Η aspros λέει:

      Όταν διάβασα το σχόλιό σου νόμισα ότι το είχα γράψει εγώ και κατά λάθος βρέθηκε εκεί. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνος σε αυτή μου την άποψη. Σε ευχαριστώ πολύ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s